Heb je ooit een horloge van dichtbij gezien? Voor ons is het een ding om de tijd te lezen, maar voor Barnaby, een kleine tuinelf met vleugels zo groen als een vers blaadje, was het iets heel anders. Voor hem was de smartwatch die op de terrastafel was blijven liggen een flonkerend ruimteschip van glas en metaal. Terwijl de andere elfjes in de tuin oefenden op hun 'natuurlijke instinct', zat Barnaby liever te turen naar het oplichtende scherm. Tik-tik-tik! deed hij met zijn kleine vinger.
Het was de dag van de Grote Tuin-Olympische Spelen. De hele tuin gonsde van opwinding. Burgemeester Hommel, met een stem die klonk alsof iemand een contrabas in een pot honing had laten vallen, kondigde de start aan. Het hoogtepunt? De Doolhof-Race door het Hoge Gras. Stel je eens voor: gras zo hoog dat het boven je hoofd uitsteekt als de wolkenkrabbers in een grote stad, vol met kleverige paardenbloemen en verwarrende klaverbladen. Meestal doen elfjes er dagen over om de uitgang te vinden. Maar Barnaby had een plan en een geheim wapen dat hij om zijn middel had gebonden: de 'Digitale Naald'.
'Klaar voor de start? Wieeew!' Burgemeester Hommel blies op een lege eikelhuls. De race begon! Barnaby vloog niet zomaar omhoog zoals de anderen. Hij keek op zijn horloge. Op het schermpje danste een klein rood pijltje — de kompas-app. 'Oké, maatje,' fluisterde Barnaby tegen het horloge, 'wijs ons de weg.' Terwijl zijn rivaal, Flick de Snelle, hem uitlachte en riep: 'Heb je dat mensen-speeltje echt nodig, Barnaby? Gebruik je gevoel!', dook Barnaby vastberaden de groene jungle in.
Binnen was het donker en rook het naar vochtige aarde en munt. Barnaby vloog razendsnel. Linksaf bij de brandnetel, rechtsaf bij de oude tuinkabouter. Zjoef! Hij ontweek een dikke slak die op de 'snelweg' kroop. De 'Digitale Naald' hield hem op koers. Maar toen kwam hij de Grumpy Tollway Kever tegen. Een dikke, glanzende kever die de doorgang blokkeerde met zijn enorme schilden. 'Tol betalen!' gromde de kever. 'Eén glimmend knoopje!' Barnaby had geen knoopjes, maar hij had wel technologie. Hij drukte op de knop van het horloge en liet de zaklamp-functie aanfloepen. Flits! De kever was zo verblind door het felle led-licht dat hij van schrik achterover rolde. 'Pardon!' riep Barnaby terwijl hij er behendig omheen schoot.
Maar toen begon de ellende. Het horloge gaf een angstig geluidje. Biep-biep! Het scherm flitste in een nare kleur rood. Batterij bijna leeg: 5%. 'Nee, nee, nee!' piepte Barnaby. En alsof dat nog niet genoeg was, kwam hij bij de Grote Magnetische Sproeier. Het metaal van de sproeier zorgde ervoor dat de digitale naald begon te spinnen als een dolgedraaide ballerina. Zwirrel-wirrel-stop! Barnaby wist niet meer wat noord of zuid was. Hij stond stil, het zweet stond op zijn kleine elfenhoofdje.
Plotseling hoorde hij een hulpkreet. 'Help! Haal me hieruit!' Het was Flick de Snelle. De grote kampioen zat hopeloos verstrikt in het glinsterende zijde van een enorme spin. Flick was zo gefocust geweest op snelheid dat hij het gevaar niet had gezien. De spin, een harig monster met acht hongerige ogen, kwam langzaam dichterbij. Barnaby keek naar zijn horloge. Nog 2%. Als hij nu doorvloog, kon hij nog winnen. Zou jij doorvliegen? Of zou je blijven om je rivaal te redden die je net nog uitlachte?
Barnaby zuchtte. Hij wist wat hij moest doen. Hij vloog niet weg, maar recht op de spin af. 'Hé, monster! Heb je zin in een disco?' Hij zette het alarm van het horloge op zijn allerhardst. PIEP-PIEP-PIEP-PIEP! Het geluid was zo scherp en irritant dat de spin zijn poten over zijn oren — nou ja, waar zijn oren ook zitten — sloeg en angstig wegrende naar de onderkant van een blad. Met zijn scherpe vleugel sneed Barnaby Flick los. 'Dank je,' mompelde Flick, een beetje beschaamd. 'Ik dacht dat dat ding alleen maar voor de sier was.'
'Het is een gereedschap, Flick, maar zonder ons is het maar een stukje glas,' zei Barnaby dapper. Het horloge gaf een laatste zachte tsjirp en het scherm werd zwart. De batterij was leeg. Nu hadden ze alleen nog hun eigen ogen en hun slimheid. Barnaby keek om zich heen. Hij zag hoe het licht van de ondergaande zon door de bladeren van de rozenstruiken viel. 'Daar!' wees hij. 'Als de zon daar staat, is de finish die kant op.'
Samen, als een team, vlogen ze de laatste meters. Ze braken door de laatste sprieten van het doolhof en landden precies op tijd op de finishlijn bij de rozenstruiken. Het was een gelijkspel! De hele tuin barstte los in gejuich. Burgemeester Hommel gaf ze allebei een medaille van puur eikel-goud. Barnaby leerde die dag iets heel belangrijks: technologie kan je de weg wijzen, maar je hart vertelt je waar je echt naartoe moet gaan. En zo kwam alles, met een beetje hulp van een lege batterij en een grote portie moed, precies op zijn pootjes terecht.