Kijk, hier is Echo! Echo is een lieve jongen met grote, zachte koptelefoons om zijn nek. Hij heeft drie kleine sproetjes op zijn neus. Eén, twee, drie. Echo houdt van muziek en hij houdt van zijn blauwe driewieler.
Binnen is het lekker warm. Maar buiten? 'Huuuu!' waait de wind. 'Huuuu!' De lucht is grijs en koud. Echo kijkt uit het raam. Daar staat de driewieler, helemaal alleen in de tuin. De driewieler ziet er een beetje verdrietig uit. 'Brrrr,' zegt de wind. De driewieler heeft het koud aan zijn zadel en koud aan zijn stuur.
Echo denkt na. Hij wil zijn vriendje helpen. 'Ik weet het!' zegt Echo. Hij vindt een bolletje wol. De wol is zo zacht als een wolkje en zo blauw als de nacht. 'Puf!' doet de wol als hij die neerlegt. Echo gaat aan de slag met zijn behendige vingers. Hij vlecht de wol, net als het armbandje om zijn pols. 'Sssjt, sssjt,' doet de wol tussen zijn handen.
Het is bijna klaar, maar dan... 'A-tjoee!' De zachte haartjes kietelen Echo op zijn neus. Hij lacht. Hij heeft een prachtig, dik kussen gemaakt. Het is een zacht bedje voor zijn fiets.
Echo doet de grote deur open. 'Krrrrak.' Hij loopt over het gras naar de driewieler. 'Knars, knars, knars,' zeggen zijn voeten in het koude gras. De wind blaast heel hard, maar Echo vindt dat niet erg. Hij is een dappere helper.
'Šup!' Echo legt het warme kussentje op het koude zadel. 'Kijk eens,' fluistert hij. Hij wikkelt ook een beetje wol om de handvatten. Nu voelt de driewieler zich niet meer alleen. Het voelt als een dikke, warme knuffel van wol. De driewieler glanst in het schemerlicht.
Echo gaat weer lekker naar binnen, naar de warme kamer en zijn mooie muziek. Hij kijkt nog één keer uit het raam. Zijn vriendje slaapt nu heerlijk zacht buiten in de tuin. En dat is hoe alles precies goed kwam. Welterusten, blauwe driewieler. Welterusten, Echo.