Ema en de Droom-o-Maat 3000

Ken je dat gevoel? Dat moment waarop de dag eigenlijk voorbij is, maar je hoofd nog vol zit met plannetjes, kleuren en dromen? Dat had Ema ook. Ema was een meisje van twaalf met een hart vol sterrenstof en een bril met dunne, ronde montuurtjes die steeds van haar neus gleden. Ze droeg een mosterdgele, gebreide trui die zo groot was dat haar handen erin verdwenen, en witte sneakers met veters die nooit dezelfde kleur hadden. Terwijl andere kinderen schapen telden om in slaap te vallen, was Ema liever bezig met tandwielen, koperen draadjes en gloeiende knopjes.

Ema hield namelijk niet zo van de stilte van de avond. Voor haar voelde naar bed gaan als een saaie pauze in een spannend boek. Daarom besloot ze een oplossing te bouwen: de Droom-o-Maat 3000. Het was een prachtig apparaat, glanzend als een nieuwe munt en vol met kleine hendeltjes. Het plan was simpel: de machine zou precies op het juiste moment een kop warme chocolademelk brouwen—niet te heet voor je tong, maar precies warm genoeg voor je buik—en zachte, holografische schaapjes over haar bed laten springen.

“Nog één schroefje aandraaien,” mompelde Ema, terwijl ze haar bril weer omhoog duwde. Krrrrt-krrrrt! deed de schroevendraaier. Ze draaide aan de grote ‘Verbeeldingsknop’. Kun je je voorstellen hoe die knop rook? Een beetje naar oude boeken en een beetje naar de geur vlak voordat het gaat regenen. Ema kroop onder haar dekens, stelde de timer in en sloot haar ogen. Ze was klaar voor de perfecte nacht.

Maar toen gebeurde het. Klink! Klank! Boem! Een klein, eigenwijs koperen tandwiel schoot los en stuiterde over de vloer. De Droom-o-Maat 3000 begon te trillen. Prrrrrt-fiew! In plaats van een gewone straal chocolademelk, begon de machine een lichte, goudkleurige chocolademist de kamer in te blazen. De hele kamer rook plotseling naar gesmolten marshmallows en geluk. Dat klinkt heerlijk, toch? Maar het bleef niet bij mist.

Zjoep! Zjoep! Zjoep! Uit de projector schoten niet drie, niet vijf, maar wel honderden kleine, lichtgevende schaapjes! En ze waren eigenwijs. Ze sprongen niet braaf over het voeteneind, maar deden salto’s over Ema’s bureau, dansten op de lampenkap en gaven de slaperige kat van Ema kopjes met hun neuzen van licht. De leidster van de kudde, een schaap dat Ema prompt ‘Mevrouw Wolwig’ noemde, begon zelfs zachte liedjes te neuriën die klonken als rinkelende belletjes.

“Oei,” lachte Ema, terwijl ze een weg probeerde te banen door de chocolademist. “Dit is misschien een beetje teveel van het goede!” Ze besefte dat de machine haar eigen drukke gedachten aan het kopiëren was. Elk schaapje was een idee waar ze die dag aan had gedacht. En zolang zij hyperactief bleef proberen de machine te temmen, bleven de schaapjes ook stuiteren. Ze moest de Verbeeldingsknop kalibreren, maar de knop draaide dol!

Ema haalde diep adem. Ze ging op de rand van haar bed zitten en sloot haar ogen. Ze probeerde niet langer om de schaapjes te vangen. Ze begon zachtjes te praten tegen Mevrouw Wolwig en de anderen. “Luister maar,” fluisterde ze. “Het is tijd voor de ruststand. De dag is klaar, en de dromen wachten.” Ze begon haar ademhaling te vertragen. In... en uit... In... en uit...

En weet je wat er gebeurde? De machine begon mee te doen! Het ritme van de Droom-o-Maat vertraagde tot een zacht, sussend gezoem dat precies paste bij het kloppen van Ema's hart. De chocolademist trok langzaam op en condenseerde tot één perfecte, dampende mok chocolademelk op haar nachtkastje. De honderden drukke schaapjes smolten samen tot drie zachte, warm-witte wolkjes die rustig boven haar kussen zweven.

Ema nam een klein slokje van haar chocolademelk—mmm, precies goed!—en voelde hoe de warmte haar tot in haar tenen ontspande. Ze begreep nu dat techniek een prachtige brug was naar comfort, maar dat de echte magie in haarzelf zat. Ze had de kracht om haar eigen gedachten tot rust te brengen.

Ze trok haar grote trui nog wat strakker om zich heen, zette haar bril op het tafeltje en liet haar hoofd in het zachte kussen zakken. De schaapjes gaven een laatste, zacht licht af, alsof ze ‘weltrusten’ zeiden. En zo, omringd door een amberkleurige gloed en de geur van cacao, viel de kleine uitvinder in een diepe, droomloze slaap. En dat is hoe alles precies goed kwam.