Er was eens een meisje dat Ema heette. Ema was een echte dromer. Ze droeg een grote, zachte, mosterdgele trui die zo groot was dat haar handen er bijna in verdwenen. En op haar neus? Daar rustte een ronde bril met dunne ijzeren pootjes. Als de zon scheen, lachte Ema. Maar als de schaduwen langer werden en de dag 'doei-doei' zei, werd Ema een klein beetje bang. De nacht vond ze maar groot, diep en veel te donker.
Op een avond zat Ema bij het raam. Ze trok de mouwen van haar trui over haar knieën. Ze keek naar buiten en dacht: 'Waar blijft het licht?' De wereld werd grijs, daarna blauw, en toen... zwart. Ema hield haar adem in. Maar toen gebeurde het. Ping! Een heel zacht geluidje, als een klein klokje dat tinkelt. Een piepklein sterretje, zo fel als een zaklampje, landde zomaar op het puntje van haar neus. Het sterretje heette Spark.
'Hallowieper!' zei Spark met een stemmetje dat klonk als rinkelende ijsblokjes. 'Waarom kijk je zo sip, Ema?' Ema fluisterde: 'Het donker is zo eng, Spark. Het is net een groot gat.' Spark lachte een vrolijk sterrenlachje. 'Oh nee hoor! De nacht is geen gat. De nacht is een warme, fluwelen deken. De wereld is gewoon moe en wil lekker slapen. Kom mee, dan laat ik het je zien!'
Met een zachte Zoefff! strooide Spark wat sterrenstof over Ema’s bril. Opeens was de tuin niet meer donker, maar glinsterde hij zachtblauw. Ze zagen Oliver de Uil, die een grappige slaapmuts droeg en zachtjes 'Hoe-hoe, hoe-hoe' riep. Hij zwaaide met zijn vleugel. Wapper-dé-wapper! 'Slaap lekker, kleine droomster,' riep Oliver. Daarna zagen ze de Maanbloemen. Dat waren bloemen die overdag sliepen, maar nu hun blaadjes openden voor een lekker hapje sterrenlicht. Smak-smak-smak, deden de bloemen zachtjes.
Ema begon te glimlachen. De nacht was helemaal niet leeg. De nacht was vol leven, maar dan heel rustig en lief. 'Zie je wel?' zei Spark terwijl ze rondjes danste in de lucht. 'Het donker past op de dromen. Het is een warme deken die over iedereen heen ligt, zodat we morgen weer fris kunnen spelen.'
Spark hielp Ema om haar bedje in te kruipen. De grote gele trui voelde nu extra warm aan, net als de knuffel van een goede vriend. Spark sprong terug naar de hemel en knipoogde naar Ema vanaf de grote, donkere deken in de lucht. Twinkel-de-winkel! Ema deed haar oogjes dicht en voelde zich dapper en blij. Ze wist nu dat de sterren kleine nachtlampjes waren die speciaal voor haar brandden. En zo viel Ema in slaap, terwijl de maan over haar waakte. En dat is precies hoe het altijd goed afloopt.