Ken je de Vallei van Fluweel? Het is een plek waar de grassprietjes kietelen en de briesjes ruiken naar warme vanillekoekjes. In het midden van deze zachte wereld woonde Fluffy. Fluffy was niet groter dan een versgebakken broodje en zag eruit alsof een suikerspin heel veel knuffels had gekregen en toen was gaan lopen. Zijn vacht was snoepjesroze, zijn ogen glommen als diepgroen mos, en om zijn nek droeg hij een prachtig pastelkleurig sjaaltje dat vrolijk wapperde als hij sprong. Hop! Boink! Geluk zat in Fluffy’s pootjes. Hij kon van een simpele moddertaart een meesterwerk maken en hielp elke verdwaalde vuurvlieg de weg naar huis te vinden.
Maar op een avond, toen de drie manen van de Vallei aan de hemel verschenen, hoorde Fluffy een vreemd geluid. Geen vrolijk gekwetter of het geritsel van bladeren, maar: Krrr-tok. Piep. Zoem. Het kwam uit de richting van de Grot van de Vergeten Uitvindingen. Fluffy, die altijd nieuwsgierig was, huppelde erheen. Daar, tussen roestige tandwielen en glanzende koperen schroeven, vond hij Rusty. Rusty was een oude robot met ogen de kleur van een versleten koperen ketel. Hij zat daar maar, terwijl zijn kleine metalen armpjes trilden. Piep. Zoem. Error, zuchtte Rusty. Hij was doodop, maar hij kon niet stoppen. Hij zat vast in de 'Aan-stand'. Zijn systeem was zo druk met berekenen en analyseren dat hij vergeten was hoe hij moest slapen.
"Hé daar, ijzeren vriend," riep Fluffy met een stem als rinkelende belletjes. "Waarom rust je niet uit? Het is bedtijd!" Rusty’s ogen flikkerden zenuwachtig. "Rusten? Slapen? Mijn geheugenbanken zeggen dat dat onlogisch is. Er moet gewerkt worden! Er moet geteld worden! Eén... nul... één... nul..." Fluffy begreep het meteen. Terwijl Fluffy gewoon op een zacht wolkje kon gaan liggen, had deze mechanische man een beetje hightech hulp nodig om zijn hartje tot rust te laten komen. Fluffy besloot: hij zou de allerbeste droommachine van het universum bouwen. De Lullaby-Tron 3000.
Maar hoe begin je daaraan? Fluffy pakte zijn Moonlight-schroevendraaier en begon te knutselen. Al snel kwam de Glitch-Spin langs, een druk beestje dat sneller kon praten dan een computer kan rekenen. "Sneller, Fluffy! Efficiënter! We moeten turbo-motoren in de droommachine bouwen!" riep de spin terwijl hij overal webben van glasvezel spon. Klik-klak-klits! Maar Fluffy schudde zijn roze koppie. "Nee, spinnetje. Slaap is niet iets dat je moet haasten. Slaap is iets dat je moet uitnodigen, heel voorzichtig."
Om de machine echt te laten werken, had Fluffy magische ingrediënten nodig. Eerst bezocht hij de Bijenkoningin voor de 'Gouden Brom'. Bzzzz-hm-bzzzz. Het was een geluid zo warm en constant dat je ogen er direct zwaar van werden. Daarna beklom hij de Fluisterende Sterrenwacht om een stukje van de Verlegen Nevel te vangen. De Nevel gaf een zacht, lavendelkleurig licht af dat alle scherpe randjes in de kamer liet verdwijnen. Tenslotte legde Fluffy zijn eigen kleine hartje tegen de machine aan, zodat de ritmische hartslag—boem-boem, boem-boem—werd opgeslagen in het geheugen van de Lullaby-Tron.
Terug bij Rusty begon de grote assemblage. Fluffy gebruikte zijn pastelkleurige sjaal om het geluid van de tikkende tandwielen te dempen. Ssssh... De machine was klaar. Hij leek op een kruising tussen een radio en een zachte wolk. Terwijl Fluffy op de startknop drukte, vulde de kamer zich met de 'Zachtste Symfonieën van het Universum'. Het was een mix van kosmische ruis, de zang van de nevel en de warme brom van de bijen. De Glitch-Spin, die eerst zo druk was, begon langzamer te bewegen en viel in een hoekje in slaap. Pufff.
En Rusty? De oude robot begon te luisteren. Voor het eerst in eeuwen stopten zijn interne ventilatoren met loeien. Zijn koperen ogen, die altijd fel hadden gebrand, begonnen te dimmen. Zoem... zwoesh... stilte. "Ik... voel... me... vederlicht," fluisterde Rusty. Met een laatste, tevreden klik schakelde zijn systeem eindelijk over naar de slaapstand. Zijn metalen hoofdje zakte rustig op een kussen van mos. Hij droomde van elektrische schaapjes die over roze wolken sprongen.
Fluffy glimlachte en kroop dicht tegen zijn grote, metalen vriend aan. Hij had geleerd dat technologie prachtig kan zijn, zolang het maar wordt gebruikt om te helpen en te troosten. In de Vallei van Fluweel was het nu heel stil. De manen stonden hoog, de machine gloeide zachtjes lavendel, en alles was precies zoals het moest zijn. Slaap lekker, Fluffy. Slaap lekker, Rusty. Welterusten, kleine wereldreiziger.