Ver weg, heel ver boven de wiegende boomtoppen en de hoogste bergen, woont Nova. Nova is niet zomaar een meisje. Haar haar is paars als de diepste nacht en als ze haar hoofd draait, zie je kleine sterretjes glinsteren in haar lokken. Kun jij ze zien? Knipper-knipper-knipper! Ze dragen namen als de Grote Beer en de Kleine Wagen. En haar jurk? Die glanst precies zoals de Melkweg op een heldere zomeravond.
Nova woont in de Sterren-Haven en haar allergrootste schat is de Maansnijder, haar vliegende zeilboot. Vandaag heeft Nova een heel belangrijk plan. Ze wil weten: wie is het snelst aan de overkant van het heelal? Ze strijkt de rimpels uit haar fonkelende zeil en zet haar glimmende maansteen-kroon recht. "Klaar voor de start?" fluistert ze. "Drie, twee, één... Whoosh!"
Met de snelheid van een vallende ster zoeft ze over de kosmische golven. De wind ruikt naar vanille en koude lichtjes. Nova kijkt goed naar haar kaart. Ze gebruikt haar kennis om de allersnelste windstromen te vinden. De Maansnijder huppelt over de planeten. Boem! Daar gaat ze, langs een rode planeet. Puf! Daar vliegt ze langs een ring van ijs. Maar dan, opeens... wordt het heel stil. De wind valt weg. De Maansnijder ligt stil in de 'Stille Zone'. Oh nee! Hoe moet ze nu verder?
Dichtbij drijven de grote Ruimte-Walvissen. Ze slapen en blazen zachte wolkjes sterrenstof. Pfffff... Pfffff... Nova kijkt in haar kleine buideltje met zilveren sterrenstof. Ze weet dat ze niet alleen op kracht kan winnen. Ze moet slim zijn! Ze begint een zacht liedje te zingen voor de sterren. Ting-ting-tinkel! Terwijl ze zingt, strooit ze een spoor van zand uit haar tasje. Door het zingen en de warmte van haar hart begint de lucht weer te bewegen. Ze maakt haar eigen windje!
Ineens flitst er iets langs. Een klein, fel lichtje dat 'Zip' heet. Zip is een supersnelle vallende ster. "Hé!" roept Zip. "Wil je racen?" Nova lacht en grijpt een touw vast. Ze begrijpt nu hoe de ritmes van het licht werken. Samen met Zip surft ze op de grote lichtgolven. Het is alsof ze op een glijbaan van regenbogen glijden. Zoef! Glijden maar! Nova stuurt de Maansnijder heel handig langs de Twinkel-Boeien.
Eindelijk bereikt ze de Verre Kust. Ze heeft het gehaald! Ze is sneller dan wie dan ook. Maar als ze achterom kijkt, ziet ze iets prachtigs. Door haar reis heeft ze een prachtig patroon van licht in de lucht getekend. Het lijkt wel een tekening van zilveren lijntjes tussen de sterren. Ze is niet alleen snel geweest, ze heeft het universum ook een stukje mooier gemaakt.
Nova keert tevreden terug naar de Sterren-Haven. Ze heeft geleerd dat je met een beetje slim nadenken en een heleboel liefde overal kunt komen waar je maar wilt. En terwijl zij haar zeilbootje vastlegt, vallen haar sterrenharen zachtjes over haar schouders. Het is tijd om te rusten. En zo kwam alles precies op zijn plekjes terecht. Welterusten, kleine sterrenreiziger.