Ken je Rex al? Rex is niet zomaar een T-Rex. Stel je een enorme, vriendelijke dino voor met een huid zo groen als een diep bos en een buik de kleur van zachte boterbloemen. Maar dat is niet het meest bijzondere aan hem. Nee, Rex draagt altijd een dikke, gebreide trui met vrolijke hemelsblauwe en citroengele strepen. En aan zijn enorme voeten? Daar zitten knalrode sneakers, maatje... nou ja, laten we zeggen maatje 'gigantisch', met spierwitte veters die als dikke touwen in grote strikken zijn geknoopt. Elke stap die hij zet klinkt als: Sjiep-sjoep, sjiep-sjoep!
Rex woonde in de stad Baksteen-Briel, een plek met kronkelige straatjes en huizen zo kleurrijk als snoepjes. Terwijl andere dino’s misschien droomden van brullen en jagen, droomde Rex van iets heel anders. Hij wilde helpen. Elke ochtend keek hij naar Postbode Pete, die op zijn glimmende motorfiets door de straten zoefde. Vroem-vroem! Pete was snel, Pete was stoer, en Pete bracht iedereen geluk in de vorm van brieven. Rex zuchtte dan diep. Met zijn korte armpjes en zijn dikke staart die altijd als een vrolijke slinger heen en weer wiegde, voelde hij zich soms een beetje... tja, onhandig. Zou hij ooit iets groots kunnen betekenen voor de stad?
Op een ochtend was de lucht grijs en de straatjes glibberig van de regen. Rex stond net zijn veters te strikken – een heel karwei, kan ik je vertellen! – toen hij een vreselijk geluid hoorde. Woesj... Bam! Kedeng! Rex rende naar buiten, zijn rode sneakers piepten op het natte asfalt. Daar, in een grote struik vol met stekelige doorns, lag Postbode Pete. Zijn motor zag eruit als een verfrommeld blikje cola en Pete zelf keek een beetje scheel.
'Oei oei, gaat het wel, Pete?' riep Rex bezorgd uit. Hij hielp de postbode voorzichtig overeind met zijn stevige snuit.
'Mijn enkel, Rex... ik vrees dat ik een flinke smak heb gemaakt,' kreunde Pete. Maar toen keek de postbode naar de zware posttas die nog aan de motor hing. 'De brieven! De uitnodigingen voor de grote theeparty van vanmiddag! De hele stad rekent op mij. Wat moet ik nu doen?'
Rex keek naar de tas en toen naar zijn eigen korte armpjes. Hij kon geen motor besturen. Maar hij kon ook niet toezien hoe iedereen hun post miste. 'Ik doe het!' riep Rex dapper. 'Ik breng de post rond!'
'Maar Rex,' zei Pete, 'de tas is zwaar en de heuvels zijn steil. Hoe ga je dat doen?'
Rex keek om zich heen en zag in het schuurtje van Pete iets bijzonders staan. Onder een dikke laag stof glom iets goudkleurigs. Het was een reusachtige driewieler, een erfstuk van Pete’s opa. Het ding was enorm, met drie dikke banden en een houten laadbak voorop. Precies groot genoeg voor een T-Rex!
Puf-puf-kuch! Rex stoofde het stof eraf. Hij tilde de loodzware posttas op zijn rug – zijn sterke dino-schouders konden dat makkelijk hebben – en klom op het zadel. Hij zette zijn voeten in de rode sneakers op de pedalen en... Kraaak! De driewieler zuchtte onder zijn gewicht, maar hield stand.
'Klaar voor de start?' vroeg Rex aan zichzelf. 'Ja!'
Trap-trap-wiebel... Trap-trap-wiebel! Daar ging hij. Rex fietste door Baksteen-Briel. Het klinkt makkelijk, toch? Maar denk eens aan de staart van Rex. Elke keer als hij een scherpe bocht nam, zwaaide die staart opzij. Woesj! Bijna vloog de bloempot van mevrouw Van Dalen van de vensterbank.
'Kijk uit, Rex!' riep Oom Fluit, de verkeersregelaar met zijn glimmende fluitje. Rex moest hard remmen. Iieieieieiek! Zijn rode sneakers sleepten over de grond om vaart te minderen.
'Sorry, Oom Fluit! Belangrijke post!' riep Rex met een grote glimlach. Hij moest naar de bakkerij op de top van de hoogste heuvel. De bakker, Mevrouw Gable, wachtte op een pakketje met speciale gist, anders zou er geen brood zijn voor het feest. De heuvel was steil. Heel steil.
Rex begon te trappen. Puf! Sjiep! Steun! Zijn grote sneakers piepten op de pedalen: Squeak-a-boom! Squeak-a-boom! Het zweet stond op zijn schubmige voorhoofd. Hij dacht aan de kinderen die zaten te wachten op hun verjaardagskaarten. Hij dacht aan Postbode Pete. Hij zette zijn tanden op elkaar en... Stamp! Met een laatste krachtige duw op de pedalen bereikte hij de top.
'Voor u, Mevrouw Gable!' zeide Rex, terwijl hij het pakketje met zijn korte armpjes aan de bakker overhandigde.
'O hemeltje, een dino-postbode!' riep de bakkerin lachend. 'Je bent een redder in nood, Rex!'
Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje door de stad. Overal waar Rex kwam, gingen de ramen open. 'Daar komt de Dino-Koerier!' riepen de mensen. Rex genoot ervan. Hij vond een ritme. Trap-trap-bel! Trap-trap-bel!
Toen hij bij de laatste stop kwam – een pleintje waar een groepje kittens met grote ogen zat te wachten – was de zon alweer gaan schijnen. Hij deelde de felgekleurde enveloppen uit en de kittens sponnen van geluk. Rex voelde zich niet meer onhandig. Hij voelde zich... precies goed. Zijn grote lichaam was juist perfect om die zware tas te dragen, en zijn sterke benen konden de grootste driewieler ter wereld vooruit helpen.
Toen hij aan het einde van de dag terugkwam bij Pete, stond de hele stad hem op te wachten. Pete zat op een bankje met een verbandje om zijn enkel. Hij glimlachte breed en hield iets omhoog dat schitterde in de laatste zonnestralen.
'Rex,' zei Pete plechtig. 'Je hebt vandaag laten zien dat moed niet zit in hoe snel je bent, maar in hoe groot je hart is. En jouw hart is net zo groot als je schoenmaat.' Pete gaf Rex een glimmende, gouden fluit aan een lintje. 'Voor onze nieuwe officiële hulp-postbode.'
Rex nam de fluit aan en blies er zachtjes op. Tuuu-tuuuut! De stad juichte.
Die avond liep Rex langzaam naar huis, zijn staart zwaaide als een tevreden pendel achter hem aan. Sjiep-sjoep, sjiep-sjoep, piepten zijn sneakers. Hij was moe, maar gelukkig. Soms gaat het in het leven even 'Puf!' of 'Bam!', maar zolang je je eigen ritme vindt en je veters goed gestrikt hebt, komt alles precies op zijn pootjes terecht. En zo is het maar net.