Rex was geen gewone leerling op de Academie van Betovering. Terwijl de andere elfjes en tovenaars zachtjes door de gangen zweefden, denderde Rex voort op zijn grote rode sneakers. De veters met de witte strikken flapperden vrolijk in het rond. Hij wilde dolgraag laten zien dat een T-Rex ook heel behulpzaam kon zijn. In de klas zat zijn vriendinnetje Elara, een kleine fee, die zuchtte boven een glinsterende huiswerkrol voor het vak Groei en Harmonie.
“Kan ik helpen, Elara?” vroeg Rex enthousiast. Zijn diepe stem liet de glazen potjes op de planken rammelen. Elara keek op en glimlachte onzeker. “Ik moet deze spreuk oefenen om kleine madeliefjes te laten groeien, Rex. Maar mijn toverstaf trilt zo erg!” Rex knikte dapper en zette zijn grote poten stevig op de grond. “Samen staan we sterk! Ik help je wel met het uitspreken van de magische woorden. Wat kan er nou misgaan?”
Elara hief haar zilveren staf en begon te fluisteren. Rex wilde laten zien hoe goed hij zijn best deed en besloot de spreuk uit volle borst mee te roepen. “GROEI EN BLOEI, MAAK EEN MOOIE KNOTS!” bulderde hij door de klas. De zilveren staf in Elara’s hand begon wild te schudden en blauwe vonken schoten alle kanten op. De grond trilde niet door Rex zijn voeten, maar door een plotselinge, magische kracht onder de vloer.
In plaats van kleine madeliefjes gebeurde er iets heel anders. Met een luid ‘KRAK’ veranderden de houten schoolbanken in reusachtige, neonkleurige paddenstoelen! Ze groeiden zo snel dat de hele klas werd opgetild. “Oei!” riep Rex, terwijl de oranje ster op zijn snuit oplichtte van verbazing. De paddenstoelen waren zacht en verend, maar ze hielden niet op met groeien. Binnen een paar seconden raakten de hoeden van de schimmels bijna het hoge plafond van de toverschool.
Meester Flonker, een wijze leraar met glinsterende vleugels, kwam de klas binnen en zette grote ogen op. De leerlingen gleden van de gladde paddenstoelen af en giechelden van de zenuwen. “Help!” riep een klein elfje dat hoog boven op een paarse reuzenpaddenstoel zat. De klas was veranderd in een oerwoud van stuiterende schimmels. Rex voelde zich eerst schuldig. Zijn enthousiasme was weer eens veel te groot geweest voor deze kleine, breekbare schoolspullen.
Maar toen kreeg Rex een idee. Hij was misschien te luid voor madeliefjes, maar hij was precies groot genoeg voor dit paddenstoelenbos! Met zijn sterke staart en zijn stevige sneakers sprong hij van de ene naar de andere paddenstoel. “Hup, spring maar op mijn rug!” riep hij naar zijn klasgenootjes. Behendig ving hij iedereen op die naar beneden gleed. Hij gebruikte de enorme paddenstoelen als een soort jungle-gym en zette iedereen weer veilig met beide voeten op de grond.
Meester Flonker keek om zich heen en begon te lachen. “Rex, Elara, dit is fantastisch! Wie heeft er nou saaie houten bankjes nodig als je kunt leren in een echt bos?” Met een zwaai van zijn hand toverde de meester de laatste scherpe randjes weg. De klas was nu een officieel ‘Boshokaal’ geworden. Elara gaf Rex een high-five tegen zijn grote klauw. “Je had gelijk, Rex. Jouw energie is precies de magie die we vandaag nodig hadden!”
Aan het eind van de dag zat Rex trots op een enorme, verende paddenstoel die nu zijn nieuwe stoel was. Hij had zelfs een klein afstudeerhoedje op dat steeds een beetje scheef zakte over zijn amberkleurige ogen. Terwijl hij samen met Elara een magische snack deelde, besefte hij dat hij niet klein of voorzichtig hoefde te zijn om een goede tovenaar te zijn. Soms moet je gewoon hard brullen om de wereld een beetje kleurrijker te maken.