Ken je Ryu? Ryu is geen gewone jongen. Hij heeft haar zo blauw als de felste bliksemstraal en een zilveren litteken op zijn voorhoofd dat zachtjes gloeit als hij nadenkt. Ryu houdt van oude spullen. In een donker hoekje van zijn stoffige werkplaats vond hij op een dag iets heel geks. Het was groot, het was roestig en het had... wielen! Maar de wielen draalden niet meer. 'Kling-klang, krakel-debrakel,' zei het ding toen Ryu ertegenaan tikte. Het was een echte tijdmachine op wielen, maar hij was hartstikke kapot.
Maar Ryu wist een geheim. Hij kon toveren met zilveren draden! Hij pakte zijn glimmende saffier vast, sloot zijn ogen en — Zip! Zap! Zwoesj! — daar kwamen de magische zilveren draden uit zijn vingers. Hij poetste alle roest weg totdat de machine glom als een spiegeltje. Vroem! De machine begon te spinnen als een tevreden katje. Ryu wilde weten: wie heeft eigenlijk de allereerste fiets uitgevonden? Hij sprong op het zadel en... WIEIEIEIEEE!
Daar ging hij, dwars door een tunnel van zilveren licht. Kun je raden waar hij uitkwam? Hij belandde in een dorpje dat 'Hobbel-de-Bobbel' heette. En poeh, het hobbelt daar echt enorm! Ryu zag een uitvinder die probeerde te rijden op een fiets met... vierkante wielen. Kun je je dat voorstellen? Bonk! Bonk! Au! ging de uitvinder over de straatjes. 'Mijn wielen willen niet rollen!' riep de man verdrietig. Hij had een grote houten machine gebouwd, maar hij kwam geen centimeter vooruit.
Ryu moest een beetje lachen, maar hij wilde natuurlijk helpen. 'Hoi!' zei Ryu, terwijl zijn blauwe haar wapperde in de wind. 'Vierkante wielen zijn heel goed voor een blokkendoos, maar niet om mee te sjeezen! Heb je wel eens aan een cirkel gedacht? Die zijn lekker rond, net als een pannenkoek!' De uitvinder keek verbaasd. 'Rond? Maar rolt dat dan niet weg?'
Samen gingen ze aan de slag. De uitvinder zaagde van hout twee prachtige, ronde cirkels. Ryu gebruikte zijn zilveren magie om de assen extra glad te maken. Sjoef, sjoef! Maar toen begon de tijdmachine van Ryu ineens te sputteren. Puf, puf, knal! Er kwamen blauwe vonken uit de motor. De machine was bang dat hij niet meer naar huis kon. 'Niet bang zijn, Sparky,' fluisterde Ryu tegen zijn machine. Hij pakte een drupje magische zilveren olie en smeerde het precies tussen de houten wielen van de uitvinder én in zijn eigen machine.
De uitvinder klom op zijn nieuwe fiets. 'Kijk eens!' riep Ryu. 'Eén voetje hier, één voetje daar, en duwen maar!' De uitvinder zette af en... Zoeven maar! De ronde wielen rolden over de stenen. Geen bonk-bonk-bonk meer, maar een heerlijk zacht sjoeeeem-geluid. De eerste fiets was eindelijk echt aan het rijden! De mensen in het dorp kwamen naar buiten en klapten in hun handen. Wat een vaart! Wat een pret!
Ryu voelde zich heel trots. Hij had geleerd dat zelfs de slimste mensen soms een foutje maken, zoals vierkante wielen bedenken, en dat is helemaal niet erg. Want van proberen kun je leren! De tijdmachine begon weer zachtjes te brommen. Het was tijd om naar huis te gaan naar zijn eigen warme werkplaats.
'Dag meneer de uitvinder! Veel plezier met de cirkels!' riep Ryu. Hij trok aan de zilveren hendel en — Flits! — daar vloog hij weer door de tijd. Terug in zijn eigen kamer keek Ryu naar zijn glimmende machine op wielen. Hij zat onder het smeer en zijn grijze gewaad was een beetje vies, maar hij lachte. Want nu wist hij: zonder die gekke vierkante wielen, waren er nooit ronde wielen gekomen. En dat is hoe alles precies goed kwam. Welterusten, kleine ontdekker, droom maar fijn van ronde wielen en blauw haar.