Ken je dat gevoel, dat de kamer 's avonds een beetje anders wordt? Als de zon gaat slapen, de maan zijn zilveren jas aantrekt en de hoekjes van je kamer ineens vol staan met... Schaduwen? Nou, voor de jonge tovenaar Ryu was het precies zo'n avond. Ryu had haar zo blauw als de felste bliksemstralen en een litteken op zijn voorhoofd dat zachtjes glom. Hij zat op zijn bed, maar hij was niet alleen. Onder zijn bed vandaan kropen lange, wiebelige Nachtschaduwen. Wiebel-wobbel, daar kwamen ze!
De meeste kinderen zouden hun dekbed tot over hun neus trekken, toch? Maar Ryu deed iets heel anders. Hij keek naar die grote, donkere vlekken op de muur en dacht: 'Zouden ze koude voeten hebben? Of misschien hebben ze wel gewoon enorme honger.' Ryu pakte zijn saffierblauw hangertje vast en – flinkel-de-pink – de kamer vulde zich met een zacht, blauw licht. 'Hé daar,' zei hij dapper tegen de donkerste hoek. 'Hebben jullie zin in een kopje thee?'
Hu? De schaduwen stonden stokstijf stil. Niemand had ze ooit thee aangeboden! Ze waren gewend dat mensen 'Help!' riepen, niet 'Wil je een koekje?'. Ryu zette zijn versleten dienblad op het tapijt. Hij schonk 'Maandruppel-thee' in, die rook naar honing en dromen. Ssssttt... hoorde je de thee in de kopjes stromen. 'Kom maar hoor,' moedigde Ryu ze aan. 'Het is heerlijk warm.'
Langzaam, heel langzaam, gleden de schaduwen naderbij. De eerste schaduw nam een klein slokje. Slurp! En toen gebeurde het. Pof! Met een wolkje van sterrenstof veranderde de enge, lange schaduw in een grote, paarse draak die heel hard moest giechelen omdat de thee in zijn neus kriebelde. Een andere kleine schaduw nam een hapje van een suikerwafel en – Baf! – daar stond ineens een dapper klein riddertje met een helm die een beetje scheef zat. Ryu lachte. De kamer was geen enge plek meer, het was een feestje!
Maar in de verste hoek zat nog één schaduw. Een dikke, zwarte vlek die trilde van de zenuwen. Deze schaduw wilde geen thee. Deze schaduw was gemaakt van de allerengste gedachten, zoals de angst voor het donker of dat je je lievelingsknuffel kwijtraakt. Ryu zag hoe de schaduw beefde. Hij liep er sust-sussend naartoe. Zou de schaduw bijten? Nee hoor. Ryu deed iets heel speciaals: hij gaf de schaduw een dikke, warme knuffel en legde een honingwafel in zijn donkere hand. 'Het is oké,' fluisterde hij. 'Je hoeft niet bang te zijn.'
Woesj! De donkere vlek rekte zich uit, draaide drie rondjes om zijn eigen as en veranderde in... een wijze Bibliotheek-Uil met een brilletje op zijn snavel! De uil knikte tevreden en sloeg een van Ryu's grote avonturenboeken open. Allemaal samen – de draak, de ridder en de uil – luisterden ze naar de verhalen die Ryu voorlas. De kamer rook naar lavender en gezelligheid.
Uiteindelijk was het tijd voor de allerlaatste bladzijde. Ryu geeuwde en kroop onder zijn warme dekens. De schaduwen sprongen niet meer terug naar hun donkere hoekjes, maar bleven als vrolijke plaatjes op de muur staan waken. Het felle blauwe licht van zijn haar werd steeds zachter, als een klein nachtlampje dat precies genoeg licht geeft om fijn te dromen. En dat is hoe alles precies goed kwam: want als je een schaduw uitnodigt voor de thee, ontdek je dat een onbekende schaduw eigenlijk gewoon een vriend is die je nog niet hebt ontmoet. Welterusten, Ryu.