Ken je dat gevoel, dat de schaduwen op de muur net iets langer lijken dan ze zouden moeten zijn? Dat de wind door een kiertje fluit en het klinkt als een zacht, verdrietig liedje? Voor de meeste mensen is dat het moment om de dekens over hun hoofd te trekken. Maar Shiki was niet zomaar een meisje. Shiki was een ninja-kattenmeisje, zo lenig als een zonnestraal en zo stil als een vallend blaadje.
Daar liep ze dan, met haar glanzende zilveren haar dat als een lint achter haar aan wapperde. Heb je haar oren al gezien? Die zilveren, pluizige kattenoren bovenop haar hoofd bewogen bij elk klein geluidje. Twitch, twitch. En op haar voorhoofd schitterde haar allermooiste bezit: een glanzende metalen protector met het symbool van yin en yang. Dat betekent balans, weet je wel? De rust en de actie, het licht en het donker. Precies wat je nodig hebt als je het mysterieuze ‘Kasteel van de Echo’s’ binnengaat terwijl de zon langzaam achter de heuvels zakt.
Het kasteel was oud. Heel oud. De muren waren van grijze steen en overal hingen zware wandtapijten die bewogen zonder dat er iemand was. Sst-sst… fluisterden de tapijten. Shiki hield haar adem in. Haar ene oog, amberkleurig als honing, en haar andere oog, saffierblauw als de diepe zee, scanden de donkere hoekjes. Plotseling zag ze iets glinsteren in een stoffige hoek. Geen goud, geen zwaard, maar… een lantaarn? Maar deze lantaarn stond niet stil. Hij zweefde een klein stukje boven de grond en gaf een warm, oranje licht.
“Nou, nou, sta je daar eindelijk?” zei een krakerige, vrolijke stem. Shiki sprong een meter in de lucht. Boing! Ze landde zonder geluid op de bal van haar voeten. De lantaarn wiebelde heen en weer. “Ik ben Hoshi,” zei de lantaarn, en zijn papieren wandjes rimpelden alsof hij glimlachte. “Ik ben de bewaarder van de herinneringen van dit kasteel. En gelukkig dat je er bent, ninja-meisje, want we hebben een klein, spookachtig probleempje.”
Shiki boog beleefd. “Ik ben Shiki. Wat is er aan de hand, meneer Hoshi?” De lantaarn zweefde dichterbij en fluisterde zo zacht dat zijn vlammetje ervan flakkerde: “Er dwalen hier niet alleen herinneringen rond, maar ook Sora. Sora is een windgeest, heel lief en vreedzaam, maar ze is de weg naar huis kwijtgeraakt. Nu ze de weg naar de Zonnige Weide niet meer kan vinden, is ze bang geworden. En als een windgeest bang is, wordt alles hier koud en… tja, een beetje eng.”
Shiki knikte vastberaden. Ze voelde een rilling langs haar ruggengraat, maar haar yin-yang symbool voelde koel en rustig aan op haar voorhoofd. “Ik ga haar helpen,” zei ze. Hoshi gloeide wat feller. “Kom dan, dapper kattenkind. Op naar de Hal van de Schouderophalende Standbeelden!”
Ze liepen door gangen waar de schaduwen wel meters lang waren. Krik-krak! zei de houten vloer. Whoosh! deed een koude tocht die langs Shiki’s zilveren staart streek. Ze kwamen in een enorme zaal vol stenen beelden. En geloof het of niet, telkens als Shiki even niet keek, leken de beelden hun schouders op te halen of hun hoofd te draaien. “Niet bang zijn,” fluisterde ze tegen zichzelf. Ze gebruikte haar ninja-balans en sprong van de ene sokkel naar de andere. Puf! Puf! Licht als een veertje.
In de verste hoek van de Galerie van de Lange Schaduwen zag ze haar. Sora. Ze zag eruit als een flikkerende mist, een wolkje dat probeerde zich te verstoppen achter een gordijn. Er kwamen zachte snikkende geluidjes uit de mist. “Boe-hoe… het is hier zo donker… ik ben de zon vergeten…” De lucht om de geest heen was zo koud dat Shiki haar eigen adem kon zien als witte wolkjes.
Shiki begreep het ineens. De angst die ze voelde in het kasteel was niet van een monster, maar de eenzaamheid van Sora. Ze stapte naar voren, niet met haar hand op haar kleine tasje met rollen, maar met haar handen open. “Hé daar, Sora,” zei ze zachtjes. “Ik ben Shiki. En ik ben hier om je de weg te wijzen.”
De mist trilde. “Maar ik ben mijn vorm kwijt,” huilde Sora. “Ik ben alleen maar koude wind geworden.” Shiki glimlachte. “Dan breng ik de balans terug.” Ze begon te bewegen. Het was geen gewone dans, het was de ‘Dans van de Balans’. Haar zilveren staart zwiepte ritmisch door de lucht en haar ninja-sandalen tikten zachtjes op de stenen vloer. Tik-tak, tik-tak.
Hoshi de lantaarn begon om haar heen te cirkelen, waardoor zijn warme licht overal glinsteringen achterliet. En toen gebeurde het wonderlijke: overal waar Shiki’s voeten de grond raakten, verscheen een lichtgevende kattenpoot-afdruk op de vloer. Een pad van gloeiende pootjes, midden in het donker! “Kijk, Sora! Volg mijn ritme! Volg de warmte!”
De mist begon te veranderen. De grijze flarden werden langzaam zachtblauw en goud. De kou in de kamer verdween en maakte plaats voor een geur van lentebloemen en warme appeltaart. Sora de windgeest kreeg weer een gezicht, een doorschijnend en vrolijk gezicht met ogen die glansden van opluchting. Ze begon mee te draaien met Shiki. Samen vormden ze een wervelwind van licht en vriendschap.
“Ik herinner het me weer!” riep Sora uit. Met een vrolijke sprong veranderde de zware, koude lucht in een zacht zomerbriesje dat de ramen van het kasteel open blies. De wind duwde Shiki en Hoshi zachtjes richting de grote uitgang. De schaduwen trokken zich terug naar hun eigen hoekjes en de standbeelden leken nu bijna te zwaaien.
Buiten, bij de poort van het kasteel, cirkelde Sora nog één keer om Shiki heen. Ze gaf haar een klein, onzichtbaar kusje op haar wang dat aanvoelde als een warme zonnestraal. “Bedankt, kleine ninja,” fluisterde de wind. En met een vrolijk Zwoesj! vloog ze weg, recht naar de Zonnige Weide.
Shiki stond voor het kasteel en keek naar de maan, die nu hoog en rond aan de hemel stond. Haar zilveren haar glansde in het maanlicht. Hoshi de lantaarn gaf nog een laatste, warme knipoog. “Je bent een goede ninja, Shiki. Je hebt niet gewonnen door te vechten, maar door te begrijpen.”
En zo liep Shiki naar huis, met haar staart fier in de lucht en een hart dat net zo stralend was als het yin-yang symbool op haar voorhoofd. Want zelfs op de engste plekken, zo wist ze nu, kun je een vriend vinden als je maar dapper genoeg bent om je licht te delen. En dat is hoe alles precies goed kwam.