Ken je Shiki al? Ze is niet zomaar een meisje. Shiki is een ninja-kattenmeisje met haren zo zilver als de maneschijn en oortjes die elk klein ritseltje in het bos kunnen horen. Op haar voorhoofd draagt ze een glimmende metalen band met een Yin-Yang teken erop, het symbool van balans en rust. Terwijl jij lekker onder je warme dekens kruipt, begint voor Shiki haar belangrijkste werk van de dag.
Het was een nacht waarin de maan als een grote, ronde kaas aan de hemel hing. De sterren leken wel kleine suikerkorreltjes die over het donkerblauwe fluweel waren gestrooid. Maar in het bos was het niet stil. Nee, helemaal niet! De uiltjes waren onrustig. In plaats van zachtjes te dromen, zaten ze te draaien en te woelen op hun takken. Hun ogen flitsten als kleine lantaarntjes door het donker. “Oei,” dacht Shiki, terwijl haar lange zilveren staart met een wit puntje zachtjes heen en weer wiegde. “Het bos is uit balans. De nachtvriendjes kunnen de rust niet vinden.”
Shiki sprong van een rots, zo licht als een vallend blaadje. Woesj! Ze landde zonder een geluidje te maken op de zachte mosgrond. In haar tasje aan haar heup zaten heel veel zijden linten, zo zacht als een kusje en zo glanzend als de melkweg. Ze wist precies wat ze moest doen. De uiltjes waren niet bang voor het donker, maar ze voelden zich een beetje alleen in de grote, diepe nacht. En weet je wat het beste helpt tegen alleen zijn? Een teken van vriendschap!
Daar zag ze de eerste: Pip, het kleine kerkuiltje. Pip zat met zijn vleugels te klapperen. Flap-flap-flap! Hij kon maar niet ophouden met het poetsen van zijn veertjes. Shiki klom behendig in de boom, haar glanzende zilveren haren wapperden achter haar aan. “Sst, kleine Pip,” fluisterde ze. Met haar lenige vingers haalde ze een prachtig wit lintje uit haar tasje en bond het zachtjes om de tak van Pip. “Dit lintje verbindt jou met mij,” zei ze met een glimlach. Pip keek met zijn grote, ronde ogen naar het glinsterende zijde en voelde zich plotseling heel speciaal. Hij stopte met flapperen, legde zijn kopje schuin en… Puf! Hij liet een diepe zucht van verlichting.
Shiki ging verder, dieper het bos in. Tip-tap, tip-tap, gingen haar ninja-sandalen over de takken. Ze kwam bij Grootmoeder Hoot, een grote grijze uil die zich zorgen maakte over de harde wind die door de bomen blies. De wind zei: Waaa-oeh!, en Grootmoeder Hoot vond het maar niks. Shiki gaf haar een diepblauw lintje. “Hoor je dat, Grootmoeder? Het lintje danst mee met de wind. Je bent niet alleen, wij waken samen over het bos.” De wijze uil kneep haar ogen tevreden dicht en voelde de zachtheid van de zijde tegen haar pootje.
Overal waar Shiki kwam, liet ze een spoor van licht achter. Ze sprong van de zilveren berk naar de oude eik, en van de den naar de wilg. Hup! En nog een lintje. Sjoeh! En daar ging er weer een. Al snel hingen er overal in het bos kleine, lichtgevende lintjes die zachtjes heen en weer wiegden in de nachtbries. Het leek wel of het bos vol hing met gevangen sterrenstralen. De uiltjes keken naar elkaars lintjes en wisten: we horen allemaal bij elkaar.
Kun je het voor je zien? Al die glinsterende lijntjes tussen de bomen? Het onrustige geritsel stopte. Het gefladder hield op. De uiltjes staken hun snaveltjes onder hun warme vleugels. Het bos werd weer een plek van vrede, precies zoals de Yin en de Yang op Shiki’s voorhoofdsbeschermer.
Als laatste klom Shiki naar de allerhoogste cederboom. Dat was haar favoriete plekje, dicht bij de maan. Ze keek uit over het bos en zag hoe de rust was teruggekeerd. De balans was hersteld. Ze gaapte eens uitgebreid, waarbij haar schattige snorharen trilden. Ze rolde haar eigen zilveren staart om zich heen als een warm dekentje en sloot haar prachtige, verschillend gekleurde ogen.
En zo kwam alles precies goed. Het bos sliep, de uiltjes droomden, en zelfs de dappere ninja-kat Shiki was nu in diepe rust. En nu is het ook tijd voor jou om je oogjes te sluiten, net als de uiltjes met hun zijden lintjes. Slaap lekker, kleine ninja.