Er was eens, niet zo heel lang geleden en hier niet ver vandaan, een koninkrijk dat gloeide als een lantaarn in de nacht. Dat was het Koninkrijk van Gloaming. En weet je wat het meest bijzondere was? De lampen op straat brandden daar niet op elektriciteit of gas. Nee, ze brandden op de lach van de Koningin! Telkens als zij lachte—Hahaha!—sprongen de bloemen open en kleurden de daken goud. Maar op een ochtend gebeurde er iets vreselijks. De Koningin stopte met lachen. Het was muisstil in het paleis. Geen gegiechel, geen geschater, zelfs geen klein glimlachje. En oei, de wereld werd grijs en grauw.
In haar rommelige werkplaats, tussen de stapels koperdraad en glimmende tandwielen, merkte Spark het meteen. Spark was een elfenmeisje met koperkleurig haar dat alle kanten op stond, precies alsof het zelf ook een goed idee had gehad. Ze had altijd vegen roet op haar wangen en haar trouwe vliegbril zat standaard op haar puntige oren. Ting-ting! deed haar gereedschapsriem terwijl ze onrustig door de kamer sprong. 'Dit kan zo niet langer,' dacht Spark. 'Zonder de lach van de Koningin is iedereen maar een beetje slapjes. Het is tijd voor een uitvinding!'
Spark ging aan de slag. K-chink! Whirrr! Bang! Ze timmerde en laste dat het een lieve lust was. Ze bouwde een reusachtig apparaat van koperen buizen, fluwelen blaasbalgen en wel honderd pauwenveren. Ze noemde het de 'Tickle-Tron'. 'Kijk maar eens,' zei ze tegen haar vriend Barnaby, een nogal knorrige mechanische uil. 'Dit ding kan iedereen aan het lachen maken. Zelfs een standbeeld!'
Met de grote machine op een karretje reed ze naar het paleis. De bewakers keken heel streng en heel stil. 'Ik kom de lach van de Koningin repareren!' riep Spark dapper. Ze mocht naar binnen. De Koningin zat op een troon van bleek fluweel. Ze zag er niet boos uit, alleen maar heel erg... moe. Alsof haar batterij helemaal leeg was. Heb jij ook wel eens zo’n dag dat je de 'mopper-moeheid' hebt? Dat had de Koningin ook.
'Let op!' riep Spark. Ze trok aan een hendel. Boing! Floep! Puf! De Tickle-Tron kwam krakend tot leven. De veren begonnen de Koningin onder haar kin te kietelen. De blaasbalg maakte harde scheetgeluiden—Pfffft!—en een mechanisch handje begon wild in de lucht te zwaaien. Maar wat denk je? Lachte de Koningin? Nee hoor. Ze zuchtte alleen maar diep. De machine was veel te luid, veel te druk en eigenlijk een beetje vervelend. De Tickle-Tron viel met een luide BAM! uit elkaar. Spark liet haar schouders hangen. Je kunt een lach niet dwingen met radertjes en veren, dacht ze verdrietig.
Spark gaf niet op. Ze begreep dat ze iets anders nodig had. De echte brandstof voor een goed humeur. Ze ging op reis door het koninkrijk. Ze ving het geluid van een kabbelend beekje op in een glazen potje (Klots-klots). Zij keek hoe een puppy over zijn eigen pootjes struikelde en nam dat beeld mee in haar hart. Ze rook aan de versgebakken koekjes van de bakker op de hoek. Ze begreep het nu: de Koningin had geen kietelmachine nodig, ze had een fijne herinnering nodig.
Terug in de werkplaats veranderde Spark de Tickle-Tron. Het was nu geen kietel-ding meer, maar een 'Momenten-Projector'. Ze ging terug naar de Koningin en vroeg zachtjes: 'Majesteit, mag ik u iets laten zien?' Ze draaide aan een gouden moersleutel. Uit de machine kwam geen lawaai, maar een zacht, warm licht. Op de muur verschenen beelden van vroeger: de Koningin die als klein meisje in de modder sprong (Spetter-spat!), de Koningin die stiekem een taartje stal, en het geluid van de wind door de wiebelende wilgen.
Het bleef even stil. En toen... begon de neus van de Koningin te trillen. Haar ogen deinsden mee met het licht. En daar kwam het: 'He-he... hihi... HAHAHA!' Een echte, diepe lach die uit haar tenen kwam. Zodra die lach door de zaal galmde, gebeurde er iets magisch. De Tickle-Tron begon te gloeien met een stralend blauw licht. Het was de beste brandstof ter wereld! De lampen in de straten sprongen aan, de bloemen buiten werden weer knalrood en pimpelpaars, en iedereen voelde zich plotseling weer fit en vrolijk.
De Koningin kwam van haar troon af en gaf Spark een dikke knuffel. 'Dankjewel, kleine uitvinder,' zei ze. 'Ik was even vergeten hoe het voelde om blij te zijn.' Spark straalde. Ze was dan wel bedekt met roet en haar haren zaten nog meer overeind dan eerst, maar haar hart was warm. Ze werd benoemd tot de officiële 'Koninklijke Uitvinder van Goede Zin'. En zo kwam alles meer dan goed. Want onthoud goed: een echte lach is de krachtigste motor die er bestaat! Klik-klak, en dat is het einde van dit verhaal.