Kijk eens naar Trixi. Trixi is een grote, zachte hond. Ze is net een wolkje op vier pootjes. Ze heeft een zwarte jas, bruine wangetjes en een witte ster op haar borst. Wat is ze mooi! Trixi is op school. Op de grote, drukke school is het tijd om te slapen. Ssst... zie je de kindjes op de matjes? De klas is een beetje onrustig. Trippel-trappel gaat de kleine Bram met zijn voetjes. Tik-tak, zegt de klok. De rust is nog niet in de klas.
Trixi ziet het. Ze loopt heel zachtjes. Boem-paf! Trixi ploft neer in de rusthoek. Ze is net een groot, warm kussen van wol. Mia kijkt naar Trixi. Mia mist haar eigen dekentje. Maar Trixi heeft zulke zachte oren. Trixi kijkt Mia aan met haar lieve, bruine ogen. Haar wenkbrauwen dansen een beetje omhoog en omlaag. Zie je dat? Wiebel-wiebel doen de wenkbrauwen van Trixi. Mia moet een klein beetje lachen en legt haar hoofdje neer.
Dan beweegt Trixi haar nek. Ting-ling! Klinkt haar kleine koperen belletje. Het klinkt als een sterretje dat uit de hemel valt. Ting-ling... Trixi zucht een keer heel diep. Snuif-snuif, gaat haar zwarte neus. Ze legt haar grote kop op haar witte poten. Ze wordt heel stil. Ze wordt heel zwaar. Ze straalt warmte uit, net als de zon in de middag.
De kindjes kijken naar de grote, rustige hond. Bram stopt met wiebelen. Mia sluit haar oogjes. Een voor een kruipen ze dicht tegen de zachte vacht van Trixi aan. Het voelt daar zo veilig. Het voelt daar zo fijn. De hele klas wordt nu heel stil. Luister maar... Kun je het horen? Zzz-zzz... doen de kindjes. Zzz-zzz... doet de hele klas. Trixi waakt over hun dromen. En zo werd alles op school heerlijk rustig en precies goed. Slaap lekker, Trixi. Slaap lekker, allemaal.