W Szmaragdowej Dolinie mieszkał chłopiec o imieniu Ryu. Ryu był wyjątkowy – miał skórę o kolorze gorącej czekolady i niesamowite, niebieskie włosy, które lśniły jak letnie niebo. Na czole miał małą, srebrną bliznę, która migotała, gdy działo się coś niezwykłego. A teraz działo się coś bardzo, bardzo dziwnego. Czy słyszysz to, co on? Hummm... Hummm... Cały las zaczął mruczeć, jakby był wielkim, zadowolonym kotkiem.
Ryu wziął swój lśniący, szafirowy wisiorek i ruszył w stronę mruczenia. Wszedł do lasu, gdzie liście były miękkie jak aksamit. Szur, szur, szur – stąpał cichutko po mchu. W tym lesie nie działały szybkie czary ani głośne zaklęcia. Tutaj magia była powolna i spokojna. Nagle przed Ryu pojawił się mały Mru – świecący kotek o wielkich oczach. Mru nie biegał, on płynął w powietrzu. „Mmm-mm”, mruknął kotek. Ryu zrozumiał: aby iść dalej, musi uspokoić swój oddech. Wdech i wydech. Wdech i wydech. Jakie to przyjemne, prawda?
Szli razem głębiej i głębiej. Ścieżka była senna, a kwiaty kłaniały się nisko. „Ciii...”, szeleściły drzewa. W samym sercu lasu Ryu odnalazł Wielki Kryształowy Kwiat. Ale kwiat był smutny. Drżał zbyt mocno, bo nazbierało się w nim za dużo głośnych myśli i hałasów z całego świata. Brzdęk! Trzask! To nie pasowało do tego spokojnego miejsca. Kwiat potrzebował ciszy i ukojenia, żeby znów zacząć pięknie mruczeć.
Ryu dotknął swojego wisiorka. Nie użył ognia ani błyskawic. Zamiast tego zaczął cichutko nucić kołysankę: „Aaa-aaa, śpij kwiatuszku...”. Wysłał w stronę płatków delikatne, niebieskie światło, które pulsowało rytmicznie jak serduszko. I wtedy stało się coś magicznego. Głośne dźwięki zniknęły. Kwiat otworzył się szeroko i wypuścił falę spokoju. „Mmm-vruuum”, zamruczał las. Wszystko było znów na swoim miejscu.
Ryu poczuł się bardzo lekki i szczęśliwy. Dowiedział się, że najsilniejsza magia to ta, która przynosi spokój. Usiadł na miękkim mchu, zamknął oczy i słuchał najpiękniejszej muzyki świata – ciszy zmieszanej z mruczeniem lasu. Wszystko było dobrze. Dobranoc, Ryu. Dobranoc, lesie. I dobranoc tobie, mały słuchaczu.