Czy słyszysz ten dźwięk? Tik-tak, tik-tak, bziuuu! To warsztat Spark, małej elfki o miedzianych włosach, która zawsze, ale to zawsze ma policzki umazane szarym pyłem. Spark nie jest zwyczajną elfką. Podczas gdy inne elfy zbierają rosę, ona woli śrubki, zębatki i mosiężne gogle, które trzyma dumnie na czubku głowy. Jej warsztat pachnie metalem, jagodami i wielką przygodą!
Pewnego ranka w lesie zrobiło się bardzo cicho. Królowa Elfów zachorowała! Nie mogła spać, a bez snu traciła swoje czary. Najmądrzejsze sowy przynosiły zioła, a świetliki śpiewały cicho, ale nic nie pomagało. Spark poprawiła gogle, tupnęła nogą i pomyślała: „Królowej nie trzeba lekarstwa w syropie. Jej potrzeba spokoju całego lasu zamkniętego w małym pudełku!”. Postanowiła zbudować mechaniczną pozytywkę, która grałaby najpiękniejszą kołysankę na świecie. Ale wiecie co? Nawet najzdolniejsza elfka nie zrobi wszystkiego sama.
Spark otworzyła szeroko drzwi warsztatu i zawołała: „Przyjaciele! Potrzebuję waszej pomocy!”. I nagle – tup, tup, łubudu! – do środka zaczął wchodzić las. Pierwszy zjawił się niedźwiedź Borys. Był ogromny i bardzo chciał pomóc, ale kiedy spróbował złapać małą śrubkę swoimi wielkimi łapami... CHRUP! Śrubka pękła jak suchy patyczek. „Ojej!” – mruknął Borys, a Spark zaśmiała się perliście: „Nic nie szkodzi, Borysie! Ty będziesz naszym bębnem!”. Potem wpadła wiewiórka Zuzia z naręczem żołędzi, które rozsypały się po całej podłodze – bach, bach, bach! – a za nią przyleciał dzięcioł Teodor i mały chórek świerszczy.
Zaczęła się wielka praca! Wyobraźcie sobie ten hałas: Spark stuka młoteczkiem (puk, puk!), dzięcioł wybija rytm w metalową obudowę (takataka!), a świerszcze stroją swoje malutkie skrzypce. „Zuziu, podaj mi ten miedziany drucik!” – prosiła Spark. Ale nagle coś poszło nie tak. Główna sprężyna pozytywki, która miała napędzać muzykę, pękła ze smutnym dźwiękiem: KLING! Wszystko stanęło. W warsztacie zapadła cisza. Spark poczuła, że chce jej się płakać. Jak teraz uratować Królową?
Wtedy niedźwiedź Borys podszedł do niej i podał jej... jeden długi, srebrzysty włos ze swojego futra. A Zuzia dołożyła mocną pajęczynę, którą przyniósł pająk z kąta. Spark zrozumiała! To nie metal był najważniejszy, ale ich wspólna dobroć. Związała pękniętą sprężynę ich przyjaźnią, a mechanizm ożył. Pozytywka zaczęła lśnić kryształowym blaskiem, a ze środka wydobył się dźwięk tak słodki, jak zapach miodu i szum strumyka.
Cała gromadka pobiegła do komnaty Królowej Elfów. Spark położyła pozytywkę przy jej łóżku i nakręciła kluczyk. Plum, lala, plum... Muzyka płynęła jak ciepły kocyk. Królowa po raz pierwszy od wielu dni uśmiechnęła się przez sen, zamknęła oczy i zasnęła głęboko i spokojnie. Gdy rano się obudziła, była zdrowa i silniejsza niż kiedykolwiek!
Spark wróciła do warsztatu ze swoimi przyjaciółmi. Miała nową smugę sadzy na nosie i była bardzo szczęśliwa. Wiedziała już, że najwspanialsze wynalazki nie powstają tylko z kółek i śrubek, ale z pomagania sobie nawzajem. I tak to się właśnie potoczyło – cudownie, spokojnie i bardzo, ale to bardzo muzykalnie. I tak kończy się nasza bajka, a ty... bzzzyt, czy słyszysz? To pozytywka życzy ci teraz najmilszych snów!