Dawno, dawno temu, a może całkiem niedawno, za zielonym płotem i kwitnącym krzakiem róży, mieszkała pewna wyjątkowa pieska. Miała na imię Trixi. Trixi była dużym, puszystym berneńskim psem pasterskim. Miała futerko miękkie jak najmilszy kocyk i kolory jak noc, ruda wiewiórka i biały śnieżek.
Czy wiesz, co zdobiło jej szyję? To był piękny, morski pasek, a na nim... Ding-aldy-ling! Mały, lśniący, złoty dzwoneczek. Każdego ranka, gdy Trixi otwierała oczka – Mrug-mrug! – i wstawała ze swojego posłania – Tup-tup-tup! – dzwoneczek radośnie dzwonił. Ding-ding-ding! To był najpiękniejszy dźwięk na świecie.
Pewnego słonecznego poranka Trixi wyszła do swojego ogrodu. Usiadła na trawie i czekała. Czekała na ptaszki, które zawsze śpiewały w pobliskim lesie. Ale w lesie było cichutko. Zupełnie cichutko. Ani jednego „Ćwir!”, ani jednego „Fiu-fiu!”. Trixi przechyliła główkę w bok. Widzisz, jak marszczy swoje rude brwi? Trixi zasmuciła się, bo wiedziała, że las bez muzyki jest jak lody bez posypki – po prostu niezbyt wesoły.
„Pójdę sprawdzić, co się stało!” pomyślała Trixi i ruszyła do Szumiącego Lasu. Szła powoli przez mchu: Ciii-tup, ciii-tup. Nagle zobaczyła małe rudziki i wróbelki. Siedziały na gałązkach, ale ich dzióbki były smutno opuszczone. „Dlaczego nie śpiewacie, kochany ptaszki?” zapytała cichutko Trixi. Ptaszki westchnęły smutno. Zapomniały, jak brzmi ich piosenka. Zapomniały rytmu!
Trixi chciała je rozweselić. Machała ogonkiem jak wielkim pióropuszem: Szast-prast! Fyr-fyr! Ale ptaszki dalej milczały. Wtedy Trixi podskoczyła. Hop! I wtedy stało się coś niezwykłego. Jej dzwoneczek zadzwonił bardzo głośno: Ding-aling-ding!
Ptaszki podniosły główki. Jeden mały rudzik poruszył skrzydełkiem. Trixi zaczęła tańczyć. Skok w lewo – Ding! Skok w prawo – Dong! Trixi robiła: Hop-hop, bam! A dzwoneczek wtórował: Ding-ding, bam! To był rytm! To było serce piosenki! Trixi stała się żywym instrumentem.
„Słuchajcie!” zdawała się mówić Trixi. I wtedy pierwszy ptaszek zaśpiewał: „Ćwir!”. Potem drugi: „Ćwir-ćwir!”. A potem wszystkie razem, patrząc na tańczącą Trixi, zaczęły śpiewać najpiękniejszą Piosenkę o Przyjaźni. Sto ptasich głosików i jeden złoty dzwoneczek: Ding-ćwir! Ding-fiu!
Cały las ożył! Drzewa szumiały do taktu, a Trixi była taka szczęśliwa, że jej mały dzwoneczek pomógł przyjaciołom odnaleźć ich głos. Teraz już wiedziała, że nawet najmniejszy dźwięk może przynieść wielką radość.
A kiedy słońce zaczęło kłaść się spać, Trixi wróciła do domu, położyła się na dywanie i mruknęła cicho. Jej dzwoneczek zadzwonił ostatni raz tego dnia: dink… I tak właśnie, dzięki małej Trixi i jej złotemu dzwonkowi, w lesie znów nastał radosny czas. Dobranoc, Trixi. Dobranoc, ptaszki.